Functionele Chemotherapie
Ik heb totaal geen moeite met chemotherapie. Het is volkomen natuurlijk en we zijn tenslotte allemaal met chemotherapie op de wereld gekomen. Onder ons gezegd en gezwegen: ‘s nachts, in de beslotenheid van onze slaapkamer, wanneer de kinderen diep slapen, genieten mijn vrouw en ik regelmatig van chemotherapie. Chemotherapie behoort tot de privileges van het huwelijk, het instituut dat persoonlijk is ingezegend door God.
Het wordt een compleet ander verhaal wanneer chemotherapie niet meer functioneel is, getuige bovenstaande foto. Wanneer chemotherapie is bedoeld om te choqueren, of medelijden te wekken. Afgezien van het feit dat onze gezondheidszorg enorm duur is, enkel en alleen omdat zo veel mensen besluiten uitsluitend om kosmetische redenen chemotherapie te ondergaan, laat de Bijbel geen twijfel bestaan over elke vorm van chemotherapie die niet functioneel is. Mattheus 36, vers 48 zegt immers: “Gij zult niet zonder enig bewijs van functionaliteit uw oncoloog lastig vallen met een verzoek om chemotherapie.” Let wel, dit moge weliswaar zijn opgetekend door Mattheus, maar het zijn in feite de Woorden van God himself. Niet de eerste de beste dus.
Onze wereld is gek geworden.
Rutte is weer bezig…
Uitzicht vanuit mijn slaapkamer
Met veel lawaai werd ik wakker gemaakt door Rutte. Nu ik niet meer zo veel drink, hebben we in de buurt ook niet zo’n grote glasbak meer nodig, dus werd besloten de boel te moderniseren.
Dit is de oude glasbak, een enorm gevaarte van ijzer. De nieuwe bak, kleiner van afmeting en gemaakt van kunststof dat nooit meer vergaat, staat al klaar.
Naast de glasbak wordt een onderaardse vuilcontainer geplaatst. Dit betekent dat de kliko’s zullen verdwijnen. Dat zal een probleem worden, want niet iedereen hier in de buurt woont hier legaal, dus sommige mensen hebben geen pasje waarmee je het luik van de vuilcontainer kunt openen. Waar laten zij hun afval voortaan?
Tabak is dodelijk
De Britse rechter heeft de Nederlander Vincent Tabak een levenslange gevangenisstraf opgelegd voor de moord op zijn buurvrouw Joanna Yeates in december 2010.
Yeates verdween nadat ze na een cafébezoek een pizza en twee flessen cider had gekocht op weg naar huis. Hij lichaam werd acht dagen later gevonden langs een weg. Volgens de openbaar aanklager had ze 43 wonden op hoofd, nek, hals en armen. De vrouw is langdurig gewurgd en daarbij is volgens de aanklager flink wat kracht gebruik.
De 33-jarige ingenieur bekende eerder zijn buurvrouw, de Britse architect Joanna Yeates (25), eind vorig jaar te hebben gedood in haar woning in het West-Engelse Bristol. Hij ontkent echter te hebben gehandeld met voorbedachten rade. Joanna maakte het er zelf naar, want ze begon tegen te spartelen toen hij haar wilde kussen en betasten. Kuthoer.
Nadat hij haar wurgde, dumpte hij haar lichaam langs de weg en bedekte het met bladeren. Die avond viel er sneeuw, waardoor het lijk nog minder zichtbaar was.
Tabak zou na zijn daad op internet hebben gezocht naar informatie over de ontbinding van lichamen. Ook keek hij naar de verschillen in straffen voor moord of doodslag.
Tabak zei dat hij spijt heeft van zijn daad. “Ik heb Joanna’s ouders een week door een hel laten gaan, wetende waar ze was. Ik kan niet geloven dat ik dit heb gedaan. Ik dacht niet helder na.”
De aanklager noemde Tabak ‘zeer intelligent, maar oneerlijk en berekenend.’ “Hij is zeer sluw. Hij weegt elk woord.”
De jury vond moord met voorbedachten rade bewezen. De rechter legde hem vervolgens levenslang op, met de extra bepaling dat hij op zijn vroegst pas na 20 jaar in aanmerking komt voor vervroegde vrijlating.
Hoi Erwin, van harte gefeliciteerd!
Wanneer jij Erwin heet, op 26 oktober 1968 of 1969 bent geboren, je moeder Maria heet en je oom Tony, dan wens ik je vandaag een heel fijne verjaardag toe!
In de tijd waarin jij werd geboren woonde je moeder bij haar ouders in de Van Slingelandstraat in Groningen. Ik was een jonge zeeman (ik ben een jaar jonger dan je moeder) en had destijds een andere naam dan ik nu heb. Mijn achternaam was toen Hofman, en men noemde mij Jaap, Ko en ook wel Kootje.
Kort na jouw geboorte kwam ik naar Nederland om je te zien. Omdat ik niet welkom was bij jouw grootouders ontmoette ik jou en je moeder bij de bushalte op de Bedumerweg. Jij lag in een kinderwagen en droeg een donkerblauw truitje. Jouw moeder gaf mij een keus: “Wat wil je? Wil je een vrouw en een kindje, een baan aan de wal, huisje boompje beestje, of kies je voor die rotschepen?”
Ik koos voor ”die rotschepen” en eigenlijk had je moeder niets anders verwacht. “Je bent nog veel te jong om vader te kunnen zijn,” zei ze.
Ze vond een man die van haar hield en jou als zijn zoon beschouwde. Dat was goed. Jullie waren gelukkig. Ik heb jouw vervolgens nog een aantal keren van een afstand gezien. Toen je vier jaar was, toen je negen jaar was en toen je dertien jaar was. Dat was de laatste keer, want toen werd de gelijkenis tussen jou en mij te groot en zou je vragen kunnen gaan stellen.
Vandaag ben je 42 of 43 jaar geworden. Hopelijk gaat alles goed met je. Ik heb in dit blogje met opzet geen achternamen gebruikt, want ik weet niet of je weet dat de man door wie jij bent opgevoed niet je biologische vader is en ik wil geen dingen verstoren.
De kans dat je dit leest is bijzonder klein, maar ik wilde dit toch opschrijven. Er zijn door programma’s als Spoorloos steeds meer mensen op zoek naar hun roots en het schijnt dat de behoefte aan contact groter wordt naarmate men ouder wordt. Ik zou graag contact met je willen hebben en mocht je op zoek zijn naar mij, dan zou dit blogje wellicht kunnen helpen.
Fijne verjaardag nog!
Jaap van der Wijk
Herestraat Groningen, jaren zeventig
Geïnspireerd door Cor bekeek ik wat oude negatieven en vond ik een serie van de Herestraat in Groningen, in de jaren zeventig. Deze foto heb ik tegenover ijssalon Lich genomen.
Ook dit is tegenover Lich, met de rug naar Peek en Cloppenburg.
De winkels in de Herestraat die ik me ook herinner zijn snoepwinkel C. Jamin (door ons “sjamin” genoemd), ijswinkel Lich, en kantoorboekhandel Lorjé, waar ik nog in het magazijn heb gewerkt. Verder naar het noorden had je links het Koude Gat, met het restaurant Maison Cassée, waar ik als buffetchef heb gewerkt, en dan kwam je op de Vismarkt, waar supermarkt De Gruyter zat en Galeries Modernes, ook al een voormalige werkgever van mij.
Hier bevinden we ons in het brede gedeelte van de Herestraat, met uitzicht op de Verlengde Herestraat. Links buiten beeld is de Hema, rechts buiten beeld Lorjé en restaurant Baulig, waar ik als commis de rang heb gewerkt. Verder had je in dit stuk van de Herestraat Grand café Frigge, restaurant De Faun en om de hoek de Bé Bar. Naast Baulig had je hotel Friesland, waar wij – de koks en kelners van Baulig – na sluitingstijd graag een biertje dronken in de bar. In de Pelsterstraat had je om de hoek van de Nieuwstad de Diana-bar, waar donderdagsavonds de horecasoos was en waar werknemers in het café en restaurantbedrijf elkaar ontmoetten. Op een avond zat prinses Christina daar met haar vriendje, die werkte als broodbezorger bij de 3B bakkerijen (Bolt, Brand en Bus). Wat waren ze dronken!
de rus
Titel: de rus
Auteur: Jaap van der Wijk
Genre: Misdaadroman
rus, rechercheur. Niet in oudere dan 20ste eeuwse bronnen (Brusse, Querido, KH). – R.> verkorting van het AB-woord rechercheur. [Bargoens woordenboek, 1994, blz. 123]
“De rus” is mijn nieuwe project. Het eerste concept is inmiddels af. Het is het op feiten gebaseerde fictieve verhaal van een Amsterdamse rechercheur van het bureau Warmoesstraat die in de jaren tachtig door de korpsleiding wordt aangemoedigd om te infiltreren in de georganiseerde misdaad. En dan gaat het mis, want hij kan de vele verleidingen niet weerstaan.
Synopsis: Marco Hendriks, een jonge Amsterdammer, wordt politieagent in Amsterdam en belandt in het criminele milieu. Hij wordt benaderd door John Jacobs, de chef van de Criminele Inlichtingendienst (CID), die hem laat infiltreren in de Joegoslavische maffia. Jacobs verzamelt belastende informatie tegen hooggeplaatste figuren en krijgt steeds meer macht in de politieorganisatie. Op een gegeven moment vindt commissaris Edwin Bloem, een vriend van Jacobs, het welletjes. Jacobs is een gevaar voor de rechtsorde en moet worden gestopt. Maar het lijkt te laat te zijn. Door zijn terreurbewind is Jacobs oppermachtig.
Een scène uit het boek:
“Omdat hij als undercover agent binnen de Joegoslavische maffia opereerde, als persoonlijke lijfwacht van Adnan Anovic, had Marco Hendriks formeel de bevoegdheid om criminele handelingen te plegen, zolang die nodig waren voor zijn karakter en globaal de goedkeuring konden wegdragen van zijn directe meerdere (hoofdinspecteur John Jacobs) en een team van speciale officieren van justitie. Deze buitengewone bevoegdheid sloot het verwonden en zelfs doden van criminelen niet uit, dus in feite had Marco een “license to kill”. De regels en richtlijnen zeiden dat enig geld verkregen door undercover activiteiten “direct en onverwijld” in de staatskas moest vloeien, maar er werd niets vermeld over goederen als auto’s, TV’s, huizen of drugs, dus werd Marco geadviseerd om zoveel mogelijk betaling te ontvangen in goederen. Het feit dat hij sommige goederen verkocht en het geld in eigen zak stak, kwam niet onder de aandacht van zijn superieuren, en Marco kreeg sterk de indruk dat het hen geen bal kon schelen. Hoofdinspecteur John Jacobs vroeg nooit naar dergelijke details.
Jacobs kwam erachter dat de functiebeschrijving van de persoonlijke bodyguard van het hoofd van de Joegoslavische maffia zich niet beperkt tot het beschermen van de baas. De bodyguard kan ook worden opgedragen om iemand te vermoorden en zich van het lijk te ontdoen, of iemand “waarschuwen” door hem flink in elkaar te slaan, zelfs in afwezigheid van de baas. Marco Hendriks voldeed aan al deze eisen en Jacobs had daar geen problemen mee, omdat Marco anders zijn geloofwaardigheid zou verliezen, met alle gevolgen van dien.”
Verwachte publicatiedatum: maart 2012
Achterflaptekst
De rus is een misdaadroman die zich afspeelt in de jaren zeventig, tachtig en negentig. De Amsterdamse onderwereld wordt gedomineerd door de Italiaanse maffia, de Joegoslavische maffia en de Chinese triades. En dan worden Freddy Heineken en zijn chauffeur ontvoerd door de bende van Willem Holleeder en Cor van Hout.
De Amsterdamse politieorganisatie is niet opgewassen tegen deze golf van geweld en stuurt een delegatie van rechercheurs naar Amerika om zich de methoden van de DEA eigen te maken. Bij terugkeer in Nederland constateren deze rechercheurs dat de justitiële infrastructuur gewijzigd dient te worden om de voorgestelde nieuwe methoden te kunnen uitvoeren, en daar is de steun van het Openbaar Ministerie en de politiek voor nodig.
Al deze kwesties ontsnappen volledig aan de aandacht van rechercheur Marco Hendriks, die zich bereid heeft verklaard om te infiltreren in criminele organisaties, en dagelijks wordt geconfronteerd met de praktische onvolkomenheden van het nieuwe systeem. Bovendien viert de corruptie binnen het Amsterdamse politiekorps nog steeds hoogtij. Marco Hendriks raakt aan de drank en wordt verslaafd aan cocaïne. Hij pleegt moorden die hij in het kader van zijn functie niet kan verantwoorden. En dan neemt de korpsleiding het besluit om Marco uit te schakelen…
Jaap van der Wijk was jarenlang werkzaam voor het Ministerie van Justitie en betrokken bij politionele projecten in de Amsterdamse Rosse Buurt. Hij adviseerde de zich reorganiserende politieorganisatie en het plaatselijke O.M., en produceerde een aantal geanonimiseerde case studies ter illustratie van zijn argumenten.
Zijn voornaamste argument, legaliseer drugs en decriminaliseer druggebruikers, houdt nog steeds stand en is in juni 2011 overgenomen door de Global Commission on Drug Policy.
Ik heb ‘m nog steeds
Als je een keer of wat bent verhuisd vanwege echtscheiding of verbroken relaties, dan zijn spullen maar spullen, die vervangbaar zijn. Dat geldt voor mij voor een heleboel dingen, maar niet voor deze flesopener, gemaakt door Ingeborg, één van de zeven kinderen die ik beschouw als de mijne. Ze heeft de opener zelf gemaakt op de Technische School, sorry VMBO, en als ik het mij goed herinner (maar dat kan ook wishful thinking zijn) kreeg ik de opener van haar op mijn verjaardag. Hoe dan ook, ik was er zielsgelukkig mee. Een zelfgemaakte opener – daar was over nagedacht. Het perfecte cadeau voor mij, niet alleen vanwege het functionele aspect, maar vooral omdat ik er niet van hou om een last-minute impuls aanschaf uit de winkel te krijgen. Alsof een verjaarscadeautje geven een verplicht nummertje is, in plaats van een doordacht en zorgvuldig voorbereide actie, die je wekenlang – tijdens de les metaalbewerking – een glimlach op je gezicht doet toveren bij de gedachte aan het gezicht van de gast die jouw opener in ontvangst zal nemen. Dat is pas echt een verrassing.
En dat was het. Van alle spullen die ik in mijn leven heb vergaard is het meeste op de vuilnisbelt beland, en een aantal dingen, zoals mijn professionele keukenspullen, in de keuken van mensen die mijn bloed wel kunnen drinken. Laat hen er gelukkig mee zijn. Maar er is één simpele opener die ik altijd zal meenemen, waar ik ter wereld ook zal gaan, en dat is Ingeborg’s opener. Trouwringen, ik heb ze op het aanrecht achtergelaten voordat ik de deur voorgoed achter mij dichttrok. Schulden aan de bank, ik wilde er niets van weten en liet ze allemaal achter.
Behalve deze flesopener, want die herinnert mij aan een tijd waarin ik gelukkig was, als “vader” van een gezin met drie kinderen, en ik weet niet hoe die kinderen die tijd hebben ervaren, misschien is het voor hen wel een ware hel geweest, maar ik heb alleen maar goede herinneringen aan die periode in mijn leven. Ik hoef maar even naar die opener te kijken om mijn huidige “ellende” te kunnen relativeren.
De keerzijde van het verhaal is dat ik soms idiote dingen publiceer wanneer ik de opener te veel gebruik.
