Spring naar inhoud

De grote boef

1 november 2012

1969. Ik woonde in bij de ouders van mijn lief, en plotseling was ik verdwenen, met achterlating van al mijn spullen. Er kwam politie aan de deur, en toen men vroeg wat er aan de hand was, en wat ik had uitgespookt, ging de politie daar niet op in, maar volstond met de opmerking dat het maar beter was dat hun dochter niet met deze jongen omging. De mythe was geboren.

Ik geef het toe, ik was niet het braafste jongetje van de klas. Op mijn 14e had ik een brommer, een zwarte Tomos, terwijl je pas op zestienjarige leeftijd op een brommer mocht rijden. Op mijn 15e kocht ik een motor, een Jawa, waarop je pas mocht rijden als je 18 jaar was. Op mijn 16e kocht ik mijn eerste auto, een snoekebek (Citroën ID), en ook dat was een strafbaar feit. Daarnaast was ik politiek actief, voor de PSP en de CPN, en ook daar had de politie in die tijd geen goed woord voor over.

Maar wat was nu de reden dat ik moest maken dat ik weg kwam?

Mijn moeder en mijn stiefvader hadden een kamerverhuurbedrijf. Eén van de huurders was een politie-agent, en mijn moeder had hem toevertrouwd dat ik een probleemkind was. Nu kwam ik daar maar heel af en toe, want ik was zeeman en ik reisde graag, maar zo nu en dan verbleef ik er een paar dagen op een zolderkamertje. Op één van die dagen kwam ik in gesprek met de politie-agent, die had gezien dat ik in een dikke Snoek reed, en hij bood mij aan om de auto te onderzoeken op gebreken. Hij vertelde mij dat de chassisbalken bijna doorgerot waren. Levensgevaarlijk. Dus verkocht ik de Snoek en kocht ik een Ford Mustang.  Daardoor was de politie-agent er net als mijn moeder en mijn stiefvader eveneens van overtuigd dat ik een probleemkind was.

Op zekere dag was er een protestdemonstratie en stond ik op de sokkel van een standbeeld om het publiek toe te spreken. Opruiende taal vond de politie, en twee agenten probeerden mij aan mijn benen van de sokkel af te trekken. Nu was die sokkel vrij hoog, en ik heb hoogtevrees, dus vroeg ik de agenten om mij los te laten, zodat ik zelf naar beneden kon klimmen. Maar ze bleven maar aan mijn voeten trekken en ik was bang dat ik met mijn hoofd op straat zou vallen, dus gaf ik hen allebei een schop tegen de kop. Toen pas lieten ze los. Ik sprong naar beneden en ging ervandoor.

Die avond belde ik met brigadier Fennink van de kinderpolitie, die mij vaak had geholpen wanneer ik weer eens door mijn stiefvader in elkaar was geramd. Hij vertelde mij dat de hele politiemacht naar mij op zoek was, want de politie schijnt het niet leuk te vinden wanneer ze door een recalcitrante snotaap tegen de kop worden geschopt.

Ik was dus op de vlucht en vertrok naar het buitenland. Maanden later liet brigadier Fennink mij weten dat de zaak was bekoeld en dat er geen aanklacht tegen mij liep.

Ik liet regelmatig mijn paspoort in Nederland verlengen, en dan waren er geen problemen. Op een gegeven moment solliciteerde ik voor een functie bij het Ministerie van Justitie en werd ik aangenomen, na een uitgebreid antecedentenonderzoek. Er lag niets tegen mij voor.

Ambtelijke molens werken traag, dus toen ik in 2010 een relatie met een Engelse vrouw had en haar dochter ging solliciteren op een hogere functie bij het Britse gevangeniswezen, als psycholoog voor de afdeling terrorisme, was ik benieuwd wat er uit het internationale (Interpol) onderzoek naar de relatie van haar moeder zou komen. Niets. Ook internationaal sta ik dus niet geregistreerd.

Jammer dat ik desondanks al die jaren in bepaalde kringen (zonder mijn medeweten en geheel onterecht) als boef, of ex-boef ben beschouwd.

Jaap van der Wijk (destijds Jaap Hofman)

Advertenties
2 reacties leave one →
  1. 2 november 2012 21:41

    Oke het verhaal is duidelijk, maar als een geliefde van niets weet en ook nooit een uitleg heeft gekregen van alle gebeurtenissen, helemaal niets hoort van de hoofdpersoon zelf dan is het niet vreemd toch dat het verhaal een ander leven gaat leiden. Als je alleen maar met je zelf bezig bent gaat het fout. Natuurlijk je opvoeding, waardeloze stiefvader, heeft voor allerlei problemen gezorgd voor jou, vervelende zaken waar het leven niet aangenamer door wordt. Ik wil hier mee zeggen, dat jij niet de enige bent die hier verdriet en schade van opgelopen heeft. Ik spreek uit ervaring. Daarom klopt de laatste zin (zonder mijn medeweten en geheel onterecht) niet ! Ik hou van jou , zover ik jou ken, maar vind het toch belangrijk om mijn mening en mijn belevenissen en mijn gevoelens te uiten. Mijn belevenis had te maken dat ik van een bijzonder mens zwanger was geraakt, maar ook wat dat allemaal teweeggebracht, dat wens je een kind van 17 jaar niet toe.

    Maria Hulzebos.

    • 2 november 2012 22:19

      Maria, wat ik met het verhaal vooral heb willen vertellen is dat ik heb geen misdrijven heb gepleegd waarvoor jij of Edwin zich voor mij zouden moeten schamen.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: