Skip to content

Hoog Hullen

13 december 2012

hooghullen

Om als niet-exbewoner staflid te kunnen worden in de hiërarchisch gestructureerde therapeutische gemeenschap (HGTG) Hoog-Hullen, moest je daar een maand verblijven als bewoner. Vier weken lang geen contact met de buitenwereld, vier weken lang zonder je gezin, vier weken lang zonder drank.

De reden voor mijn aanwezigheid was geheim. Er waren problemen op Hoog-Hullen. Er was een algemeen directeur, die de leiding had over de hele stichting (Hoog-Hullen, Breegweestee en Beukema kliniek), er was een medisch directeur (laten we hem de goeroe noemen), en er was een coordinator. De staf bestond uit professionals (mensen met een geschikte opleiding) en para-professionals (ex-verslaafden, ook ervaringsdeskundigen genoemd). De dagelijkse gang van zaken werd grotendeels overgelaten aan de bewoners zelf, onder leiding van zogenaamde gangmakers – bewoners die hun therapie bijna hadden afgerond.

Om het probleem samen te vatten: er waren twee groepen stafleden, de professionals en de para-professionals, die er elk hun eigen werkwijze op nahielden. De para-professionals werden niet alleen gesteund door de goeroe, die af en toe naar Amerika vloog om er nieuwe inspiratie op te doen, maar ook door de meeste oudere bewoners. In de opvatting van de professionals was er duidelijk sprake van indoctrinatie, en op termijn zou deze vorm van hersenspoeling niet het gewenste resultaat hebben, want de maatschappij is nu eenmaal heel anders dan de cultuur in een HGTG.

Om elkaar te confronteren was er de “pak-aan”. Je liep dan naar een bewoner of een staflid toe en zei op luide toon: “Henk, wil jij even gaan staan? Henk, dit is een pak-aan! Ik baal er ontiegelijk van dat jij je onttrekt aan je leerervaring! Jij hebt de leerervaring positivo omdat jij de therapie niet serieus neemt! En als jij de therapie niet serieus neemt, dan neem je jezelf niet serieus! Einde pak-aan.”

De aangesprokene moest dan “dank je wel” zeggen.

In de stadsbus of in de kroeg werkt dit niet, en kun je het “dank je wel” gevoegelijk vergeten. Een stoot voor je ros kun je krijgen.

’s Avonds en in het weekend was er geen professionele staf aanwezig. Dan hadden de para-professionals en de bewoners het rijk voor zich alleen. De indoctrinatie kon dan ongestoord in alle hevigheid doorgaan. De algemeen directeur had daar geen enkele invloed op, omdat hij niet in het pand werkte, en wilde graag een andere cultuur doorvoeren, maar op basis van feiten. En die feiten moesten van binnen de cultuur komen. Het was mijn taak om die feiten te verzamelen.

Wanneer er met enige regelmaat sprake is van zelfmoord van bewoners of ex-bewoners, dan is dat zeer ernstig en is het zinvol om de omstandigheden zorgvuldig te onderzoeken.

Bob was eerste stuurman op de grote vaart, de één na hoogste leidinggevende functie op een groot schip. Hij kwam uit Tilburg, en had een alcoholprobleem. In een dronken bui had hij in Tilburg gevochten met een portier van een nachtclub, en zijn reclasseringsambtenaar had hem aangeraden om naar Hoog Hullen te gaan en van de drank af te komen.

Bob had pas een nieuwe vriendin, hij wilde zijn leven beteren, dus volgde hij het advies op. Op Hoog Hullen had hij het moeilijk, want hij moest – net als iedereen – van de grond af opnieuw worden opgebouwd. In een overall rondlopen, vloeren dweilen, tuin spitten, enz. Geen contact met buiten. Bevelen opvolgen van mensen die je in de buitenwereld niet zou willen kennen. Wanneer Bob zich verzette, kreeg hij de leerervaring wasteil. De gangen schoonmaken met een tandenborstel, en wanneer hij klaar was liep de tuinploeg met modderlaarzen door de gang (op bevel van de gangmakers) en kon Bob opnieuw beginnen.

Zijn vriendin verlangde naar hem en begreep niet waarom Bob geen contact met haar opnam. Bob wilde het goed doen, wilde bewijzen dat hij de therapie kon afmaken, maar wilde zijn vriendin niet kwijt. Gesprekken met de para-professionele stafleden leverden niets op. Hij mocht geen contact hebben met zijn vriendin. Bob wilde weg, maar kreeg te horen dat hij zonder Hoog Hullen niets was, dat Hoog Hullen zijn laatste strohalm was, dat hij zonder Hoog Hullen binnen de kortste keren dood zou gaan. Bob besloot te blijven.

Er was één uitzondering op de regel dat je geen contact op mocht nemen met de buitenwereld, en dat was wanneer je voor de rechter moest verschijnen. De zitting waar Bob zich moest verantwoorden voor de mishandeling van de portier vond plaats in Den Bosch. Bob werd begeleid door Jan-Hein, een oudere bewoner van Hoog Hullen, die moest opletten of Bob zich aan de regels hield.

“Luister Jan-Hein, ik MOET contact hebben met mijn vriendin, zij is alles voor mij! Alsjeblieft, beloof me dat je niets zult vertellen!”

Jan-Hein beloofde plechtig zijn mond te zullen houden. Bob belde zijn vriendin, legde de situatie uit, en zij kwam naar Den Bosch.  Ze begreep niets van de regels van Hoog Hullen, snapte niet waarom hij niet naar een normaal afkickcentrum was gegaan, en vond het moeilijk om begrip voor Bob op te brengen.

“Lieverd, ik mag snel contact met je opnemen, en dan mag je zelfs op bezoek komen,” zei Bob. Ze knikte.

De rechtbank wilde Bob een kans geven, op voorwaarde dat hij de therapie in Hoog Hullen afmaakte.

Terug op Hoog Hullen begaf Jan-Hein zich onmiddellijk naar de para-professionele staf om op te biechten wat Bob had gedaan. Die lichtten de gangmakers in, en het gevolg was dat Bob weer een leerervaring wasteil kreeg. Terug in de overall, weer vloeren boenen, geen privileges, geen contact met de buitenwereld.

Pak-aans van de bewoners. Hij mocht de groep in. Met een honkbalknuppel op kussens slaan, om zijn agressie kwijt te raken. Daarna de hugs van de groepsleden. “Mag ik je even vasthouden?”

Geveinsde warmte, Bob had er geen behoefte aan. Hij pakte zijn spullen en liep de streep over. Er was geen terug. Hij reisde naar Tilburg, probeerde aan zijn vriendin uit te leggen wat er was gebeurd, maar zij snapte het nog steeds niet. Ze moest nadenken over hun relatie en wilde hem voorlopig niet meer zien. Bob kocht een fles whiskey en ging naar huis. Hij dronk de fles leeg, plakte de ramen en deuren af, stak het gasfornuis aan, dronk zijn glas leeg, en stak een sigaret op…

De moraal van het verhaal is dat Bob de mogelijkheid moest hebben gekregen om te praten met professionele stafleden die niet waren geïndoctrineerd, mensen die niet geloofden dat Hoog Hullen met al haar regeltjes de enige manier was om zijn leven te veranderen, mensen die geloofden dat een goede relatie één van de mogelijkheden is om het leven een nieuwe wending te geven, mensen die vertrouwen hadden in de mens Bob, in plaats van in het instituut Hoog Hullen.

Uiteindelijk moest de algemeen directeur erkennen dat de macht van de goeroe en de para-professionals samen te groot was om significante veranderingen te kunnen doorvoeren in het systeem van de HGTG. Aangezien ik absoluut geen aanhanger ben van dit systeem, nam ik ontslag en bracht ik mijn rapport uit.

 

 

Advertenties
One Comment leave one →
  1. 1 februari 2015 20:18

    Ik heb een geweldige maar ook zware tijd gehad op Hoog hullen en ben uiteindelijk gegradueerd in 1999

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: