Skip to content

Stappen met Verschoor

7 september 2013

vindicat1977We waren zoals gebruikelijk begonnen met het leggen van een stevige bodem. Nasi moest het worden en op de menukaart van Chinees-Indisch restaurant Wenchow in de Gelkingestraat zagen we dat de keuze in dat geval was beperkt tot nasi gewoon, nasi met ei en nasi speciaal. Verschoor bestelde nasi met ei en een halve portie saté, maar Frits de ober zei dat dit hetzelfde was als nasi speciaal en dat we het verschil beter aan hem konden geven, als fooi.
“Puik idee,” zei ik. “Twee nasi speciaal graag, Frits, en twee biertjes.”

Bij de Bé Bar in de Bruine Ruiterstraat was het rustig. Bé zelf, Herman en de tweeling speelden blufpoker, dus wij konden nog meedoen. Van Bé mocht er alleen gedobbeld worden om een rondje, maar in bar Las Vegas in de Carolieweg speelden we met dezelfde ploeg vaak om honderden guldens. Als je dan moest pissen liet je het spel geen moment uit het oog en zeek je in de rode velours gordijnen, hetgeen Bé in zijn kroeg niet op prijs stelde.
Nadat Verschoor twee rondjes had verloren besloten we onze tocht te vervolgen. De avond was nog lang.

In de Diana bar in de Pelsterstraat genoten we van de conversatie tussen een zeer dronken prinses Marijke, a.k.a. Christina, en haar tijdelijke geliefde, een jong kalende bakkersknecht annex broodbezorger bij de 3B bakkers, Bolt, Brands en Bus. Uit het gesprek viel op te maken dat de bakkersknecht veel meer deed dan alleen brood bezorgen aan het adres van de prinses in de Jozef Israëlsstraat.
Luisteren naar dronken mensen als je zelf net bent begonnen is doorgaans tamelijk vervelend, dus vroegen we de barkeeper wat hij – behalve hoofdpijn – van ons kreeg en liepen we via de hoeren in de Nieuwstad naar de Folkingestraat, en vandaar in noordelijke richting.

In de Flamingo bar in de Grote Kromme Elleboog was het ook al rustig, en dat was de enige reden waarom Verschoor en ik zonder stropdas werden toegelaten. Hier sprak men de barkeeper niet met de voornaam aan. Het was “meneer Brinksma” en anders niets. Normen en waarden zijn leuk en aardig, maar worden in liberale kringen gemakkelijk terzijde geschoven wanneer er brood op de plank moet komen. Dus tolereerde meneer Brinksma dat wij “niet gekleed” gingen en dat wij hem “Henk” noemden.

Nadat wij onder het genot van enkele biertjes het liberale gedachtegoed vernietigend onderuit hadden gehaald en de directeur van Amstel bier recht in zijn gezicht hadden beschuldigd van diefstal, werd het tijd om naar de Wolthoorn in de Turftorenstraat te gaan. In dit broeinest van het socialisme en het communisme voelden wij ons pas echt thuis. Verschoor, die niet kon biljarten, verloor gigantisch van Ypke, die inmiddels al anderhalf liter jonge genever achter de kiezen had maar overeind werd gehouden door droge worst. Nergens was de droge worst harder en lekkerder dan in de Wolthoorn. Jean-Pierre was bereid een monoloog met mij aan te gaan over de zin van het leven, zolang ik hem vrij hield. Het was weer gezellig, als vanouds.

In de Cherry bar in de Oude Kijk In’t Jatstraat mochten wij het beleven dat Elske en Pim gezamenlijk “It’s My Party And I Cry If I Want To” zongen. Het was hun “finest hour”, vonden Verschoor en ik, want qua politiek inzicht stelden deze academici niets voor. Zij zouden nooit enige rol van betekenis spelen in de regionale of landelijke politiek. Een zangcarrière was alles wat er voor hen scheen weggelegd.

Nadat wij vanwege het beledigen van de cliëntele tamelijk hardhandig uit de Cherry bar waren verwijderd, werd het tijd om naar de Zanzibar achter het Nieuwsblad te gaan. Men kende ons daar, niet als de oorspronkelijk uit Amsterdam afkomstige schoffies die wij waren, maar als Engelse heren van stand. Verschoor en ik waren na het genot van vele liters bier ware meesters in het spreken van deftig Engels, en aldus werd ons acteertalent in dit duistere etablissement regelmatig op de proef gesteld, ter leeringh ende vermaeck van niemand uitgezonderd onszelf.

Deze nacht leidde ons “posh accent” ertoe dat wij in no time slaande ruzie hadden met een stel zeelieden uit Newcastle. Waren wij niet in het bezit geweest van boksbeugels van een uitstekende kwaliteit ijzer uit Sheffield, dan hadden wij dit gevecht ongetwijfeld verloren.

Na deze onverwachte lichaamsbeweging zochten wij ons heil bij het dronken gepeupel dat zich voor de automatiek van het Amsterdams Broodjeshuis tegoed deed aan gefrituurde schouderkarbonaden en halve kippen. Je kunt tenslotte alleen maar stevig drinken als je er bij eet. Terwijl wij ons tegoed deden aan de vers uit de frituur in de vakjes gedeponeerde schouderkarbonaden zagen wij dat er drie ambulances bij de Zanzibar arriveerden. Het gerucht ging dat er een gevecht was geweest tussen een groepje Engelsen.
“Het is toch wat,” zei Verschoor.

Als rechtenstudenten die zich hadden voorgenomen het begrip sociale advocatuur op spectaculaire wijze nieuw leven in te blazen, paste het ons uiteraard niet om lid te zijn van het studentencorps, maar dat belemmerde ons niet om het Vindicat regelmatig met een bezoek te vereren wanneer de bodem van de schatkist in zicht was. Onderweg naar de Grote Markt verdiende ik in bar de Commodore in de Oosterstraat drie biertjes voor Verschoor en mijzelf door achter de piano plaats te nemen en “Strangers In The Night” te vertolken. Daarna was de cliëntele het zat en moesten wij betalen of ophoepelen.

In de hal van het Vindicat zochten Verschoor en ik in de garderobe een geschikte blauwrode sjaal uit, die wij losjes om onze nek hingen om voor Vindicaters te kunnen doorgaan. Vervolgens liepen wij zo nuchter mogelijk de trap op naar de zaal, zochten een groepje dronken studenten op, mengden ons in het gesprek, en lieten ons genoegzaam en ongegeneerd fêteren.
Na te hebben geassisteerd bij het naar beneden gooien van de piano vanaf het balkon op de eerste verdieping dronken wij nog een aantal biertjes en verlieten wij de sociëteit.

“We kunnen twee dingen doen,” zei Verschoor nadat hij zijn geld had geteld. “We kunnen nog een afzakkertje nemen bij Zuidema, of we kunnen naar huis gaan.” Daar hoefden wij geen moment over na te denken, dus liepen wij naar het café van Albert Zuidema in de Mauritsstraat, dat zojuist, om zes uur ’s ochtends, zijn deuren had geopend. Nadat Albert ons van twee alleraardigste biertjes had voorzien ging hij verder met het bedienen van zijn stamgasten: alcoholisten van het zuiverste vuurwater, die hun eerste borrels van de dag alleen konden drinken door het gevulde glas in de rechterhand te nemen, samen met de rechterpunt van een van Albertwege verstrekte theedoek, die achter de nek langs over de schouders ging en naar de mond werd bewogen door de linkerpunt in de linkerhand neerwaarts te trekken. Na twee, drie borrels was het beven en trillen over en kon men de borrels zonder theedoek nuttigen. Anders was het drankmisbruik.

Terwijl het leven in de stad op gang kwam en mensen zich op de fiets naar hun werk begaven, liepen Verschoor en ik langs de gracht, onderweg naar het kamerverhuurbedrijf waar wij woonden. Eenmaal daar gearriveerd hoefde Verschoor slechts één trap op. Hij woonde op stand, met uitzicht op de Martinitoren en de Gardepoort. Ik moest nog een trap op. Toen ik uit mijn dakraam keek, zag en rook ik de loodsen van W.A. Scholten’s stroopfabriek en suikerraffinaderij, en kon ik eindelijk eens lekker over mijn nek. Vanuit het toilet op de eerste verdieping hoorde ik dat Verschoor in een eendere exercitie was verwikkeld. Het leven was goed.

Jaap van der Wijk

[Geschreven n.a.v. de opdracht van Tommy Wieringa om een kort verhaal te schrijven waarin Verschoor voor komt.]

 

Advertenties
4 reacties leave one →
  1. 7 september 2013 14:57

    Prachtig verhaal, ik krijg er dorst van en een melancholische bui… ; D

  2. 7 september 2013 22:01

    Heel herkenbaar. Alleen deed ik vijf jaar later dat rondje. Voor de helft. 🙂
    https://groninganus.wordpress.com/2008/01/12/kroegen-die-ik-gekend-heb/

Trackbacks

  1. Stappen met Verschoor | Jack Vanderwyk's Front Page

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: