Skip to content

Daadwerkelijke fysieke arbeid

8 september 2013

emmaviaduct10

Verschoor was tiendejaars en ik achtstejaars student rechten, maar dat had alles te maken met de voortdurend wijzigende wetgeving en niets met onze inspanningen om de studie succesvol af te sluiten.

Op een nacht liepen wij na een bezoek aan ons stamcafé de Wolthoorn in de Turftorenstraat over het Emmaviaduct naar huis. Verschoor’s ouweheer had een pand gekocht aan de Parkweg, als investering, en wij mochten daar wonen. Om belastingtechnische redenen mochten wij geen huur betalen. Dat was maar goed ook, want de gas- en lichtrekeningen waren al hoog genoeg.
Vanaf het viaduct keken wij naar de nieuwe kantoorgebouwen die in de Stationsbuurt verrezen.
“Aanschouw dit tafereel met trots,” zei Verschoor, “en bedenk dat dit zonder ons nooit tot stand zou zijn gekomen.”

Hij had gelijk. Enkele jaren daarvóór bevonden wij ons in erbarmelijke omstandigheden. Alleen maar omdat wij enkele maanden de huur van onze kamers in het kamerverhuurbedrijf aan de Turfsingel niet hadden betaald, waren wij op straat gezet. Wij moesten een bakfiets huren aan het Boterdiep om onze spullen veilig te stellen, hetgeen werd betaald door twee lege kratten bier van de achterkant van een SRV-wagen te halen en die aan de voorkant bij de SRV-persoon in te leveren. Wettelijk gezien was dit niet strafbaar, zei Verschoor, want er werd niets ontvreemd.

Hij belde met zijn ouweheer, maar die was niet bereid ons op enige wijze ter wille te zijn, totdat Verschoor langs zijn neus opmerkte dat er dan niets anders opzat dan weer thuis te komen wonen. Toen had zijn ouweheer binnen 24 uur het pand aan de Parkweg gekocht. Het was een ruime benedenwoning met een tuin. Wij waren volkomen blut en onze house-warming party leverde een hoop drank en voedsel op, hetgeen ons op het briljante idee bracht om wekelijks zo’n feestje te organiseren.

Tot overmaat van ramp had de eigenaar van de Wolthoorn besloten om zijn vaste klanten voortaan geen krediet meer te verstrekken. Schandalig! In de hele geschiedenis van dit etablissement had geen enkele stamgast ooit zijn rekening betaald. Het was een goede gewoonte dat de stamgasten tot het interieur behoorden en hun bijdrage aan het voortbestaan van de kroeg leverden, simpelweg door er te zijn en de niet reguliere gasten te entertainen, met hun dichtkunst, hun filosofie en hun uitzonderlijk intelligente politieke standpunten. Zo was het altijd geweest en zo zou het altijd moeten blijven. Maar de nieuwe eigenaar van onze gezamenlijke woonkamer dacht daar anders over. Er moest geld binnenkomen, vond hij. De proleet!

Aan bijkomstigheden als voedsel besteedden wij nauwelijks aandacht. Doorgaans slaagden wij erin om nog vóór de kassa in de supermarkt ieder zes gevulde koeken te verorberen, waarna het weinig zin had om nog af te rekenen. In onze ijskast konden geen voedingsmiddelen worden opgeslagen, want dan was er geen plaats meer voor het bier. Verschoor stilde zijn honger vaak door een halve fles slasaus leeg te slurpen, hoewel ik had getracht hem duidelijk te maken dat slasaus niet van sla is gemaakt, maar vóór sla.

Op een gegeven moment kwamen wij gezamenlijk tot de conclusie dat er iets moest worden gedaan om onze financiële positie te verbeteren. Verschoor wist zijn ouweheer over te halen om te investeren in fotoapparatuur en een donkere-kameruitrusting, waarmee hij aan de slag zou kunnen als freelance persfotograaf. Hij meldde zich aan bij het Nieuwsblad van het Noorden op het Zuiderdiep en kreeg te horen dat men altijd geïnteresseerd was in bijzondere foto’s met nieuwswaarde. En met die toezegging zat Verschoor’s werk erop. Hij had zijn best gedaan. Nu hoefde hij alleen nog maar de juiste man op de juiste plaats te zijn, en zoiets heb je niet zelf in de hand. De factor toeval speelt daarbij een grote rol.

Omdat er intussen toch brood op de plank moest komen, stelde Verschoor voor dat ik mij als werkzoekende zou aanmelden bij het arbeidsbureau in de Stationsstraat. Het woord “arbeidsbureau” scheen daadwerkelijke fysieke arbeid te impliceren, en wij hadden geen idee wat dat inhield.

Het was verschrikkelijk. De openingstijden van het arbeidsbureau dwongen mij om om zeven uur ’s nachts op te staan en mij na liters koffie en een heel pakje Senior Service naar het gebouw aan de Stationsstraat te begeven en samen met tientallen andere pseudo-werkwilligen te wachten totdat ik aan de beurt was.
“Kunt u bouten vastdraaien?” vroeg de bebrilde dame van onder haar permanent.
“Ik vermoed van wel,” antwoordde ik aarzelend.
“Mooi! Dan kunt u morgen aan de slag,” zei ze triomfantelijk. De sadist.

De stad Groningen had recht op een boost vanuit Den Haag. De werkloosheid in Groningen was hoog en door de hoofdkantoren van een aantal staatsbedrijven of semi-staatsbedrijven naar de stad te verplaatsen, meende men de problematiek te kunnen oplossen. En daarom moesten er enorme kantoorgebouwen verrijzen.

Het zou mijn taak zijn om verwarmingsbuizen aan elkaar te koppelen en aan het plafond te bevestigen. Verschoor zag het probleem en wist dat dit op langere termijn dan een dag niet haalbaar was. Hij zou mij helpen. In de universiteitsbibliotheek bestudeerde hij het wetboek Ziekte- en Ongevallenwet, en hij kwam op een idee.

De volgende dag was ik stipt op tijd op mijn werk. Het was acht uur ’s nachts en ik bevond mij in een enorme hal die ooit tot kantoorruimte zou moeten dienen. Een voorman (what’s in a name?) deed mij voor wat er van mij werd verwacht. Om de verwarmingsbuizen aan het plafond te bevestigen, diende ik op een trap te staan. Ik heb al hoogtevrees als ik op een stoeprand sta. Maar ik zette door, want ik wist dat er hulp op komst was.

Om tien uur was het koffiepauze en de hal stroomde leeg. Niemand wilde de pauze missen. “Kom je?” riep de voorbaas. “Eventjes deze bouten nog vastdraaien,” riep ik terug. “Ik kom er zo aan!”

Verschoor verscheen precies op tijd. Hij maakte foto’s van mij op de trap, terwijl ik aan het werk was.
“Zo, nu van die ladder af,” zei hij. “Gooi die ladder om en ga op de grond liggen.”
Terwijl ik op het koude beton naast de ladder lag, bleef Verschoor foto’s maken. “Blijf liggen!” siste hij.
Ik hoorde nog dat hij naar beneden liep en om hulp riep. Toen viel ik in slaap.

In het Academisch Ziekenhuis werd geconstateerd dat ik geluk had gehad. Niets gebroken. Maar een hersenschudding en ander hersenletsel kon niet worden uitgesloten. Verschoor had mij voorgedaan hoe ik mijn hoofd schokkend naar links moest bewegen om een tic voor te wenden. Het neurologisch onderzoek duurde uren en leverde niets op. Wanneer de hevige pijn in mijn rug zou voortduren, zou ik mogelijk naar het pijncentrum in Utrecht moeten worden overgebracht. Maar zover was het nog niet.

Verschoor had de foto’s ontwikkeld, maar bij het Nieuwsblad hadden ze geen belangstelling omdat de nieuwswaarde te gering was. “Wacht maar, dit gaat ons miljoenen opleveren,” zei hij, maar toen hij de foto’s aan het verwarmingsbedrijf liet zien en drie miljoen gulden schadevergoeding eiste, werd hij prompt op straat gezet. “U hoort nog van mij en mijn cliënt!” riep hij.

De arts van het GAK verklaarde dat ik voorlopig niet mocht werken. Een jaar later, nadat Verschoor mij in een rolstoel bij de keuringsarts naar binnen had gereden, werd ik volledig arbeidsongeschikt verklaard. “Ik wens u veel sterkte in de toekomst,” zei de arts bij het afscheid.

Nu onze financiële toekomst was gegarandeerd, hadden Verschoor en ik dit heuglijke feit gevierd met een bezoek aan de hoeren en een avondje doorzakken met vrienden in de Wolthoorn. En nu stonden we hier, op het Emmaviaduct.
‘Kijk er nog maar eens goed naar,” zei Verschoor. “Dit alles hebben ze aan ons te danken, aan onze inspanningen. Prachtige gebouwen, met arbeidsplaatsen voor duizenden!”
Een overweldigend gevoel van trots maakte zich van mij meester, en ik pinkte een traan weg.
Boven de Europaweg kwam de zon op.

Jaap van der Wijk

[Geschreven n.a.v. de opdracht van Tommy Wieringa om een kort verhaal te schrijven waarin Verschoor voor komt.]

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: